herma carmenzaMoeder van een dochter van negentien (1).

Het is al enige tijd geleden, dat onze dochter dagelijks haar problematisch gedrag vertoonde.


 

 

Van alle fratsen die zij toen leverde, is bijna geen frats meer over. Het is niet te geloven, dat zij en ik het nog steeds onder één dak met elkaar uithouden. 

Ja, zij steelt nog als de raven als de gelegenheid zich aandient. Ja, zij heeft nog weinig gewetensontwikkeling. Nee, zij hecht zich niet echt aan anderen en durft nog steeds weinig van zichzelf te laten zien. Zij kan niet tegen kritiek en trekt zich nadien nuffig terug in haar torenkamer van de derde verdieping om alleen 's nachts op rooftocht te gaan in mijn keukenkastjes en koelkast. Veel geduld en vele weken later kruipt zij op eigen initiatief, nog namokkend, uit haar schulp.

Maar zij heeft een hoop kwaliteiten, waarmee zij het vast verder kan schoppen in de wereld, dan ik heb gedaan. Zij scant haar omgeving en past zich moeiteloos aan naar gewenst gedrag. Charmanter wezen dan zij, is er in de wijde omtrek van ons dorp niet te vinden. Elke sollicitatie waarop zij reageert, mondt uit in een baan, waar ze na een paar maanden steevast weer genoeg van heeft. Met haar charisma trekt zij mensen aan zoals honing de bijen aantrekt. Zij is origineel ik haar kledingkeuze en in haar haardracht. Bijna wekelijks heeft zij een nieuwe outfit, die zij achteloos om het smalle lichaam draagt. Nooit heeft zij geld tekort want zodra de bodem van haar schatkist leeg is, zijn er nog legio gelegenheden waar het geld voor het grijpen ligt. Of zij krijgt een door zijn baas goed-betaalde vriend, die haar meeneemt naar restaurants, waar ik alleen maar van kan dromen en die haar trakteert op zilver en op goud.

Op haar geheel eigen manier laat zij mij soms zien, dat zij op mij gesteld is. Het zou mij niets verbazen als het prachtig ingepakte cadeau van de bodyshop of de riante ruiker, waarmee zij mij op mijn verjaardag verblijdt , bekostigd is uit mijn eigen portefeuille.

Op haar manier is ze gul, ook al zijn de sigaren vaak uit eigen doos. Af en toe vraagt ze of ze mij kan helpen met iets. Ik kijk dan verbaasd naar de soepele, Indiase vingers, die schijnbaar moeiteloos smaakvol opgesmukte borrelhapjes op een schaal draperen.
Ik zie het nog niet zo somber in met haar. De tijden dat zij opzettelijk de achterbank van de auto natplaste. Dat zij bij voorkeur midden in Mac Donalds ging staan braken. Dat zij haar kleren met kauwgum aan elkaar vastplakte. De parketvloer bekraste. De tijden, dat zij met viltstiften mijn trap en muren bewerkte en dat zij mijn dierbaarste spullen vernielde zijn allemaal voorbij. Kortom, er is weer leven na deze adoptie.
Ik zal haar beslist gaan missen als zij het huis uit gaat.
Waarom schrijf ik dit? Misschien om een hart onder de riem te steken van de adoptie-ouders die nog volop in de chaos verkeren?
HvE

 

UITNODIGING THEMADAG
10 NOVEMBER 2018

THEMA: ACE; ADVERSE CHILDHOOD EXPERIENCES
informatie en aanmelding hier

Nieuw adoptiemagazine online: "Omkijken"  
klik hier om digitaal het magazine te lezen

Aankondiging: adoptiecafé-bijeenkomst te Amsterdam op 4 november
Javaplein 2 van 1330 tot 1600
klik hier voor meer informatie

OPROEP PLAN ANGEL: research naar adoptie in
Colombia, Brazilië, Peru en Haïti
lees
HIER meer

 

Cursus:van Stichting Adoptievoorzieningen: "zorgen voor getraumati-seerde adoptiekinderen"die begint op 23 april a.s. zijn er nog plaatsen vrij! 
Cursus Ouderpower: Balans Academy
Cursus Herstelverhaal: voor geadopteerden en ouders

                 

Go to top

Copyright © 2013 LOGA. Alle rechten voorbehouden.