interview met karin 150x150Interview met Karin, juni 2011

Karin heeft met haar man drie kinderen geadopteerd. Zij hebben de kinderen opgehaald in het land van herkomst in de leeftijd onder de zes maanden. Inmiddels zijn deze kinderen volwassenen rond en nabij de dertig jaar.

Met de oudste is het heel erg misgelopen en hij is rond zijn vijfentwintigste gediagnosticeerd als schizofreen. Met de jongste is er ook het nodige aan de hand en zij staat nu bekend als Borderliner. Alhoewel hetgeen er met de jongste is gebeurd niet minder erg is, was het door de ervaring die ze al hadden doorgemaakt met de oudste gemakkelijker te dragen. Er was makkelijker afstand te nemen tot de problematiek.
Ze leven hun leven als lijkt onverschilligheid een manier te zijn om erdoorheen te gaan. Ze zegt dat ze in persoon niet onverschillig is en best warm tegenover anderen staat maar deze houding misschien een manier van bescherming biedt.

Bij hun eerste adoptie kwamen zij na een reis van 36 uur in het land van herkomst en kregen een ziek uitgemergeld huilend kind met diarree en een pot poeder in handen. De taal spraken zij niet en er was niemand die uitleg kon geven.
Al het eten wat ze het kind gaven kwam er van onderen net zo hard weer uit.
In de nacht is het kind naar het ziekenhuis gebracht waar hij twee dagen later is overleden. Deze gebeurtenis ligt in het verre verleden en wordt ook als zodanig verteld.
De kersverse ouders van het overleden kind mochten het ziekenhuis pas verlaten na betaling van alle onkosten maar kregen niets te maken met de begrafenis omdat het kind officieel nog niet was geadopteerd.
Daar stonden ze dan met lege handen op het punt van vertrek terug naar huis.

Er was een ander adoptiekind voor hen, die kon op dezelfde naam en geboortedatum meegaan naar Nederland.
Op mijn vraag hoe ze daarmee om zijn gegaan vertelt ze me dat ze nog niet aan het eerste kind waren gehecht in die twee dagen en zij gewoon doorgingen wat anderen hen aanraden op dat moment in die situatie in een ver land na een lange reis en uitputtende dagen. Het was heel moeilijk en raar.
Voor verdere emoties was er geen plaats en door de vervolgsituatie is hier verder weinig gelegenheid geweest om over bezig te zijn.
Zij accepteerden een ander kind alleen onder de voorwaarden dat er een nieuw document kwam met de officiële naam en geboortedatum van Roel.

In Nederland aangekomen bleek dat Roel allerlei ziektes onder de leden had. De eerste zes weken bracht hij door op de isoleerafdeling in het ziekenhuis. Elke dag kwamen zijn ouders om hem te verzorgen.

Een jaar later gingen zij voor de tweede adoptieprocedure en een aantal jaren later voor de laatste.

In de loop van de jaren groeide Roel op als een ontzettend druk en aanwezig kind, hij had behoefte aan continu aandacht en begreep niet als dit even niet kon, hij kon andermans perspectief niet plaatsen. Verder ging hij zijn eigen gang, onbewust van zijn omgeving. Hij hield zijn eigen regels erop na.
Vaker kwamen mensen klagen over zijn gedrag maar Roel bleek hier niet op aanspreekbaar, het raakte hem gewoon niet, het bereikte hem niet.
Zijn moeder blikt terug en ziet dat het derde kind, ook een probleemkind, zich juist terug trok. Maar destijds was het fijn en gemakkelijk omdat Karin al haar aandacht nodig had voor Roel en niet in staat was om deze ook nog aan Kara te geven. Bovendien was het op dat moment niet duidelijk dat Kara zich juist terugtrok omdat Roel alle aandacht weghaalde en voor zichzelf innam.

In de tienerjaren nam zijn gedrag extremere vormen aan en Roel heerste over hun leven. Alles moest gaan zoals hij wilde en anders was het Leiden in last. Ze gaan met Roel na het Riagg voor hulp en treffen daar een maatschappelijk werker die de problematiek afdoet als adoptieproblematiek en hechtingsproblematiek. Nou, dat was de ouders zelf al meer dan duidelijk. Maar Karin en haar man vermoeden dat er meer aan de hand is. Ze modderen echter verder aan, want wat moet je anders!
Voor een uithuisplaatsing kiezen ze niet omdat ze het kind geen tweede traumatische afgestane- en verlieservaring willen geven.
Ook hebben ze nog niet het inzicht dat een tiener met dergelijk gedrag later alleen maar meer belastend kan werken in het gezin en het leven van alle gezinsleden kan ondermijnen.
Roel is een knul met veel charme en als het met je klikt heb je een fijn contact en gaat hij voor je door het vuur.
Moeilijk is het voor ouders geweest dat dit plaatje niet strookt met hetgeen zij ervaren. (Lees ook verslag over het kind met de twee gezichten van de website)
In een therapiegroep met andere dertienjarigen steekt hij communicatievaardig met kop en schouders boven de rest uit. Deze groep haalt dan ook weinig uit en draagt niets bij tot de oplossing in de diepere lagen gelegen problematiek.
Vervolgens stagneert zijn school, werk loopt niet.
Hij hanteert zijn eigen regels, hij neemt bijvoorbeeld pauze wanneer hij daartoe de behoefte voelt en niet conform de regels. Hij leeft als het ware in zijn eigen werkelijkheid en die wordt niet geraakt door de realiteit van regels en patronen om zich heen.
Wanneer hij rond zijn 17e jaar wordt ontslagen en thuis komt te zitten blijft hij op bed liggen. Vervolgens uit Roel psychotisch gedrag. Voor zijn ouders een destijds nog onbekend en onbegrepen verschijnsel. Waarschijnlijk is hij door buitenlanders bedreigd en hij slaat extreem door in angsten. Hij installeert overal camera's om zijn leven te controleren en zijn omgeving in de gaten te kunnen houden en zich te beschermen tegen deze dreiging.
Karin vind het erg bizar gedrag en zegt dat Roel dan wel bedreigt kan zijn maar als zij ruzie heeft met iemand dan ga je nog geen psychose ontwikkelen. Het is een extreme reactie.
Karin zoekt hulp maar wordt afgescheept en krijgt te horen vanwege de leeftijd van Roel dat hij zelf verantwoordelijk is voor zijn hulpvraag. Roel zelf ontpopt zich als een 'zorgmijder'. Hij zoekt en aanvaart geen hulp, er is immers niets met hem aan de hand.
Karin laat het er echter niet bij zitten en spit verder.
Zij zoeken naar mogelijkheden en oplossingen voor het gedrag maar ook voor een oplossing van onderdak want er valt moeilijk met Roel in een huis te leven. Hij is ook agressief en Karin is zelfs bang voor hem.
Rond de vijfentwintigste verjaardag van Roel gebeuren er verschillende dingen tegelijk die zaken in beweging brengt en wordt duidelijk dat hij schizofrenie heeft.
Karin vindt bij een bezoek aan het Fiom een foldertje van LOGA.
Via LOGA komt ze bij MEE en vervolgens bij de juiste hulpverleningsinstantie terecht.
Aldaar tracht iemand los van de ouders contact te krijgen met Roel en hem te begeleiden. Karin ervaart dit proces als heel positief want de hulpverlener houdt aan en krijgt dingen voor elkaar waar zij, als ouders niet doorheen kwamen.
Daarbij bevalt Kara, haar derde dochter van een kleinkind waar de zorg voor moet worden overgenomen omdat Kara dit zelf niet kan.
Samen met Roel in huis is dit onmogelijk. Roel komt in een begeleid woontraject terecht.
De laatste avond thuis slaat Roel niet voor het eerst maar wel zeer heftig de boel nog eens kort en klein. Volgens Karin was dit een uiting van het afscheid nemen, de scheiding van het toch enigszins gedwongen uit huis gaan. De start van een ander leven begint voor Roel los van het gezin.

En voor Karin komt er tijd voor rust.
De tijd van onmacht en in de molen doorgaan, aanmodderen en roeien met de riemen die men heeft is voorbij aan het gaan.
Rust omdat er voor haar kind wordt gezorgd, rust omdat ze het kind die inmiddels volwassen wordt genoemd kan loslaten. Rust omdat er duidelijke afspraken worden gemaakt wanneer Roel komt, hoelang hij blijft, meestal kort en Karin kan daarna weer het normale leven oppakken.
Er is onverschilligheid, er is te veel kapot gemaakt en is het de zelfbescherming vraagt zij zichzelf af.
Ze heeft een cursus/training gevolgd over schizofrenie en daarin werd haar veel duidelijk. Ze is gaan begrijpen dat Roel in een andere werkelijkheid leeft, hier niets tegen kan doen, het is ongeneeslijk, hij leeft op zijn manier er best gelukkig mee, waarschijnlijk gelukkiger dan zij ooit is geweest.
Met de juiste behandeling en medicatie zou hij misschien in staat kunnen zijn een normaal leven te lijden, een baan te hebben maar hij weigert die behandeling, hij vergeet zijn medicatie in te nemen.
Op mijn vraag of ze dwang zouden moeten uitoefenen op hem om hem in het gareel te kunnen brengen van de maatschappelijke maatstaven zegt ze "waarom? Hij is niet gevaarlijk voor de maatschappij, hij heeft zijn goede kanten, ik zie ook de goede kanten nu. Leven en laten leven."

Het heeft ook niets met opvoeding te maken, integendeel, zij als ouders zijn altijd bezig en meer dan bezig geweest met oplossingen zoeken en vinden, maar soms waren die niet te vinden dan houdt het op en kan men alleen accepteren.
Voor vijf jaar terug was Karin nog aan het overleven, nadat Roel uit huis is gegaan is er naast de rust ook afstand gekomen. Afstand om te overdenken hoe zij met haar man graag kinderen wilde, verwachtingen hierin hadden, via deze weg adoptiekinderen kregen en deze weg vervolgde en hier zijn uitgekomen.
Los van de verwachtingen een gezond kind te krijgen die goed opgroeit, school afmaakt, een goede baan vindt en een gezin sticht.
Zij ziet het gewoon als pech hebben met twee problematische kinderen. De toekomst verandert hierin ook niet. Haar zoon is volwassen en zal zijn leven moeten leiden. Karin ziet zichzelf als optimistisch en zegt dat het ook anders en erger had gekund.
Zij zoekt hierin haar weg door duidelijke begrenzing en laten leven.
Ze is blij als ze hem ziet en hoort van hem dat het nog goed gaat maar is ook blij als hij weer vertrekt dat ze haar eigen leven weer kan oppakken. Als hij komt dan trekt hij alle kasten open, grijpt wat hij nodig heeft, vraagt en eist zijn aandacht voor zijn dingen en vertrekt weer. Als ouder voel je je een soort bank waar wat te halen is en ben je op je hoede en probeert het bezoek zo aangenaam mogelijk te houden, je accepteert dat hij ziek is, het is zijn manier van overleven en houdt de contacten kort en zorgt dat het niet te belastend wordt. Hij luistert toch niet en een man van dertig moet je loslaten.
Meer zit er voor hem en hen niet in. Een wederkerigheid is niet te verwachten. Roel ziet hen waarschijnlijk als zijn gezin en komt eens in de zoveel tijd als hij die behoefte voelt.
Het contact met LOGA heeft heel veel gebracht. Er is advies naar een juiste hulpverlening gekomen, er is lotgenotencontact gekomen, er komt relevante informatie op de themadagen en in de gesprekken met anderen. Er is begrip, erkenning en herkenning naast bevestiging dat we het als ouders toch niet zo slecht hebben gedaan integendeel. Je kunt er vrij praten, je staat niet meer zo alleen in de problematiek en de verhalen van anderen delen het besef dat er verschillende manieren zijn om hiermee om te gaan maar dat het altijd erger kan.
MdB

 

 

 

 

 

 

OPROEP VOOR NIEUWE BESTUURSLEDEN LOGA!
klik HIER voor meer info

Uitnodiging Themadag 24 maart 2018 te Baarn aanvang 09.30
Goed zorgen voor je kind begint bij.... zorgen voor JEZELF!

Door Ria van der Vliet 
voor aanmelden lees hier meer!

OPROEP: verstandelijk beperkte 
geadopteerde
n

OPROEP PLAN ANGEL: research naar adoptie in
Colombia, Brazilië, Peru en Haïti
lees
HIER meer

Aankondiging: Vijfde Symposium van het Hart College voor mensen met jeugdtrauma's en hun
naasten 
op vrijdagmiddag 16 maart te Amstelveen lees hier meer

 

Cursus:van Stichting Adoptievoorzieningen: "zorgen voor getraumati-seerde adoptiekinderen"die begint op 23 april a.s. zijn er nog plaatsen vrij! 
Cursus Ouderpower: Balans Academy
Cursus Herstelverhaal: voor geadopteerden en ouders

                 

Go to top

Copyright © 2013 LOGA. Alle rechten voorbehouden.